Met bijna 206 kilometer en de top van de Ballon d’Alsace (categorie 1) op 29,9 kilometer van de finish in Belfort, leek de langste etappe van de Tour de France 2026 op voorhand geknipt voor een vroege vlucht. Dankzij sterk teamwork kreeg Team Jayco AlUla maar liefst vier renners mee in de beslissende kopgroep, die uiteindelijk uitgroeide tot 57 renners – precies een derde van het overgebleven peloton.
Rijdend op zijn Propel Advanced SL, uitgerust met een Pursuit Helmet en Aurea-zonnebril, maakte Schmid deel uit van de eerste kopgroep van 37 renners die zich na 33 kilometer wist los te maken. Zijn Propel was afgemonteerd met een CADEX Max 50 WheelSystem, Aero Cotton-banden, een CADEX Aero Integrated Handlebar en een Amp-zadel.
Later wist een achtervolgende groep van 20 renners de aansluiting te maken, met daarbij ook klassementstroef Tom Pidcock. Voor Team Jayco AlUla zaten daarin de Australiërs Ben O'Connor, Michael "Bling" Matthews en Luke Plapp. Daardoor kon Schmid zich in de kopgroep afwachtend opstellen. De voorsprong van de kopgroep liep uiteindelijk op tot meer dan acht minuten.
Strijd op de oudste klim van de Tour
De eerste beklimming van de dag, de Col des Croix, volgde zo’n 20 kilometer na de tussensprint. Voor de renners die onderweg punten voor de groene trui hadden verzameld, zat dat werk er daarmee op. Op de flanken van de iconische Ballon d’Alsace – de eerste grote bergpas ooit opgenomen in de Tour de France, in 1905 – vervulden de Jayco AlUla-renners ieder hun eigen rol. O’Connor reed op kop om Schmid te ondersteunen, terwijl Plapp achterin de groep bleef om Matthews te helpen, in de hoop dat een grotere groep samen zou sprinten voor de ritzege.
Toen Matthews moeite kreeg om te volgen, liet Plapp zich terugzakken en schakelde over op de aanval. Hij probeerde weg te rijden of Schmid een vrije rol te bezorgen. Plapp plaatste twee aanvallen richting de top, terwijl Pidcock alles deed om de situatie onder controle te houden.
Nadat Plapp was teruggehaald, plaatste Pidcock zelf een aanval. De Brit kreeg echter niemand gelost; Schmid en Plapp reageerden direct. Door het hoge tempo groeide de voorsprong op de favorietengroep tot maximaal 8 minuten en 25 seconden, waardoor Pidcock virtueel naar de tweede plaats in het klassement opschoof.
Negen renners bereikten gezamenlijk de top, onder wie Pidcock, Schmid en Plapp. "Op de klim waren Bling (Matthews) en Ben (O'Connor) ontzettend belangrijk," vertelde Schmid. "Ik was bang dat de klim te zwaar voor me zou zijn. Toen Ben het tempo opvoerde, wist ik niet zeker of ik kon volgen. Gelukkig werd het een klim met veel tempowisselingen, en dat ligt mij beter. Bovendien wisten we dat Bling nog achter ons zat. Mijn enige doel was om niet gelost te worden. In de afdaling concentreerde ik me op het vermijden van valpartijen en probeerde ik het tempo soms zelfs wat te drukken."
Sprint om de overwinning
Onderaan de afdaling, met nog 15 kilometer te gaan, plaatste Schmid de eerste aanval. Alleen Harold Tejada (XDS Astana) kon volgen. Het was een berekend risico, want Plapp zat in de achtervolgende groep en kon daar aanvallen neutraliseren. Met nog 10 kilometer te gaan hadden de twee een voorsprong van tien seconden. Terwijl Pidcock de achtervolging leidde en Plapp afstopte, groeide die voorsprong in de laatste vijf kilometer naar twintig seconden.
Vooraan begonnen Schmid en Tejada elkaar te bespelen, terwijl de achtervolgers snel dichterbij kwamen. Schmid, die zijn carrière begon als baanrenner bij de junioren, nam de kop en stuurde naar de rechterkant van de weg. Daarmee dwong hij Tejada zijn sprint van achteren te beginnen. De Colombiaan ging links voorbij, waarna beide renners zij aan zij richting de finish snelden. Tejada sloeg aanvankelijk een klein gat, maar Schmid kwam terug. De twee reden schouder aan schouder terwijl hun eerste Tour-etappezege op het spel stond. Schmid gooide zijn fiets vol overgave naar de streep en trok daarbij zelfs een wheelie. Op dat moment was de overwinning echter al binnen; Tejada viel vlak voor de finish stil.
Voor de 26-jarige Schmid betekende het de grootste overwinning uit zijn carrière, in wat zijn beste seizoen ooit is. De finish deed sterk denken aan de sprint met twee in Toulouse tijdens de elfde etappe van de Tour de France van 2025, waarin Schmid nipt werd verslagen door de Noor Jonas Abrahamsen.
"Ik wist eigenlijk niet hoe dichtbij de achtervolgers nog zaten," zei Schmid. "Met nog vier kilometer te gaan kreeg ik last van kramp, dus ik maakte me zorgen. Twee kilometer voor de finish bleef ik bewust achter Tejada rijden, in de hoop dat hij als eerste zou aangaan. Uiteindelijk dwong hij mij om op kop te rijden. Ik zette mijn sprint misschien iets te laat in en de eerste vijftig meter dacht ik dat ik, net als vorig jaar, opnieuw naast de ritzege zou grijpen. Maar toen ik de finish zag, vond ik nog één keer de kracht in mijn benen en ben ik vol doorgegaan."
"Deze overwinning is het resultaat van het werk van het hele team. Ik ben degene die op het hoogste treetje van het podium mag staan, maar deze zege is van iedereen achter de schermen die hier zo hard voor heeft gewerkt. Dit is echt een overwinning voor het team, niet alleen voor mij."